آخرین تمنا

رویای بر بادرفته 1

سکوت — Tue, 22 Feb 2011 07:09:20 GMT

زمستان سرد و بی خاطره،زمستان تکراری تلخ تاریخ

سکوت — Sat, 01 Jan 2011 06:26:29 GMT

دی ماه است،اما بوی مرداد می آید همی

مشک آن است که خود بگوید

سکوت — Sun, 10 Oct 2010 04:53:01 GMT

یک مساله ای خیلی آزاردهنده است. تصور کنید فردی میان سال شده باشد. این فرد معتاد باشد به انواع و اقسام مواد افیونی، مشروب خور حرفه ای هم باشد، سیگار را هم نخ به نخ روشن کند، چشم چرانی هم بکند ،اهل روابط نامشروع هم باشد.

حالا این ها که خوبند! فکر کنید این آدم بدبخت هم باشد و ثروت های کلانی که به او به ارث رسیده را به باد داده باشد.یعنی نانی هم در سفره نداشته باشد. دروغ را هم لای نان بگذارد و بخورد و مثل بز دروغ بگوید. اهل دزدی و خیانت در امانت هم باشد. زشت و نامرتب هم باشد و اصولاً دشمن هر چه زیبایی و تناسب در عالم است،باشد.

همه ی این امتیازات را که دارد هیچ، ریاکار و مزدور هم باشد تا دلتان بخواهد سر بقیه کلاه بگذارد.حالا شاهزاده ی ما این وسط یه کارهایی هم کرده باشد، مثلاً یک لیسانس کشکی گرفته و یه دو سه کلام درس هم خوانده،بعضی وقت ها هم یک درصد ثروتش رو صرف سازندگی و سرمایه گذاری کرده باشد.

حالا تصور کنید چنین موجودی دائماً از خودش تعریف کنه،هی برای خودش دست بزنه،هی برای خودش القاب درست کنه،چه حالی به آدم دست می ده؟ حکایت عجیبی است،ولی از این تیپ آدم ها و مجموعه ها کم نیستند. واقعاً تحملشان خیلی سخت است. خیلی سخته که هرروز در برابر این تیپ ها قرار بگیری و مجبور باشی اراجیف آن ها را گوش کنی و برای لاف زنی هایشان انگشت حیرت در دهان فرو بری.

این آدمه که گفتم یک میکروفون خیلی خفن هم داره که هرروز صبح که از خواب غفلت بیدار می شه در اون می خوانه و گوش فلک را کر می کنه که من بسیار انسان قوی و خوبی ام و بیایید به من بپیوندید تا رستگار شوید. تازه اذیت هم می کنه،یعنی اگر به او نپیوندید، کتکتان می زنه اگر باز مقاومت کنید که معلوم نیست چه بلایی سرتان می آورد.

خدا کنه هیچ وقت گیر این آدم ها (...) نیفتید،خیلی زور داره که آدم صبح تا شام مدح حماقت و خرابکاری بشنوه و تازه یک سری ابله هم برای اون آدم نادان هورا بکشند، البته هورا ها (!) یا از روی نادانی است یا برای مزدوری، اما به هر حال گوشخراش هستند و تحملشان دشوار.

کشور همیشه خزان

سکوت — Wed, 29 Sep 2010 10:13:52 GMT

مشاهده یادداشت خصوصی

بار دیگر...راهی که دوست می دارم

سکوت — Sun, 19 Sep 2010 04:51:57 GMT

به دنبال چالشی سخت و جذاب هستم،برایم دعا کنید تا در این راه،آرامش را فدای پیشرفت نکنم و به کاهلی و تن پروری تن در ندهم.از همه ی دوستان عزیزم می خواهم که برایم دعا کنند.

چند وقتی است کمتر می نویسم.احساس می کنم که چند صباحی است قلمم نمی چرخد،ولی این را می گذارم حمل بر آنکه در میانه ی راهی هستم که از من انرژی زیادی می گیرد.به جز این،چون در این شرایط نمی توانم حرف ها و دردهای اجتماعی و نگرانی های شبه سیاسی خودم را بیان کنم،ترجیح می دهم کمتر بنویسم.در این ایام شاید سخت ترین کار نوشتن باشد،آن هم نوشتنی که به هیچ جای کسی برنخورد.

برایم دعا کنید،پس از مدت ها قصد قدم گذاشتن در راهی پر پیچ و خم را دارم.

برای همه بهترین آرزوها را دارم.آرزو می کنم روزی بتوانم باز برای خاطر دل خسته ی خود کمی راحت و بی ترس بنویسم.به امید فردای بهتر برای ایران بزرگ،به امید روزهای روشن تر،آینده ای درخشان تر و کشوری آزاد و آباد.

خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد

سکوت — Wed, 25 Aug 2010 04:42:22 GMT

وقتی کلام حق گفته شود،مدعیان با همه ی امکانات و رسانه های خود رسوا می شوند.درود بر استاد محمد رضا شجریان که در کنار مردم بودن را به مواهب هم نشینی با اصحاب قدرت ترجیح داد.

همین چند وقت پیش تفاوت استاد را با خواننده ی دیگر دیدیم که چه گونه با ....برخورد کرد.

آری...گذشتن از دنیا و طرفداری از حق و حقیقت سخت است ،اما راز ماندگاری اهل علم و هنر و فرهنگ همین در کنار مردم ماندن است.

خوشحالم که در جبهه ی قدرت سخت نارضایتی از میزان محبوبیت استاد در میان مردم وجود دارد.درود بر همه ی پیروان راه آزادی.

کودتایی علیه آزادی

سکوت — Sat, 21 Aug 2010 04:38:45 GMT

حیف از اینکه بزرگترین فرصت برای تبدیل ایران به یک کشور دموکراتیک و آباد با خیانت شاه و ارتش او و دخالت انگلیس و آمریکا و لج بازی های بخشی از روحانیت و برخی اشتباه های دکتر مصدق از دست رفت.دریغ...

از کوزه همان تراود که در اوست

سکوت — Sat, 21 Aug 2010 04:12:25 GMT

مشاهده یادداشت خصوصی

از داریوش کبیر تا ...هنر نزد ایرانیان است و بس!

سکوت — Wed, 21 Jul 2010 04:23:59 GMT

اینک که من از دنیا میروم بیست وپنج کشور جزو امپراتوری ایران میباشد ودر تمام این کشورها پول ایران رواج دارد.و ایرانیان در آن کشورها دارای احترام میباشند و مردم کشور ها نیز دارای احترام هستندجانشین من خشایارشا ه باید مثل من در حفظ این کشورها بکوشد وراه نگهداری این کشورها این است که در امور داخلی آنها دخالت نکند و مذهب و شعائر آنها رامحترم بشمارد .اکنون که من از دنیا می روم تو دوازده کرور در زردرخزانه سلطنتی داری و این زر یکی از ارکان قدرت تو میباشد. زیرا قدرت یک پادشاه فقط در شمشیر نیست بلکه به ثروت نیز هست البته به خاطر داشته باش که تو باید به این ذخیره ها یبافزایی نه که از آن بکاهی.من نمیگویم که از آن برداشت نکنی زیرا قاعده این زر این است که هنگام ضرورت از آن برداشت کنند. اما در اولین فرصت آنچه را که برداشتی به خزانه برگردان.

مادرت آتوسا بر من حق دارد پس پیوسته وسایل رضایت خاطرش را فراهم کن.ده سال است که من مشغول ساختن انبار های غله در نقاط مختلف کشور هستم و من روش ساختن این انبارها که از سنگ ساخته میشود و به شکل استوانه است را در مصر آموختم .چون انبار ها پیوسته تخلیه میشود حشرات در آن بوجود نمی آیند و غله در این انبارها سالها می ماند بدون اینکه فاسد شوند. وتوباید بعد از من به ساختن انبار های غله ادامه دهی تا اینکه همواره آذوقه دو یا سه سال کشور در انبارها موجود باشد و هر سال بعد از اینکه غله جدید بدست آمد از غله موجود در انبارها برای تامین کسری خواربار استفاده کن و غله جدید را بعد از اینکه بو جاری شد به انبار منتقل نما. بدین ترتیب تو هرگز برای آذوقه در این مملکت دغدغه نخواهی داشت ولو دو یا سه سال پیاپی خشکسالی شود.

هرگز دوستان وندیمان خود را به کارهای مملکتی نگمار برای آنان همان مزیت دوست بودن با تو کافیست.چون اگر دوستان و ندیمان خود را به کارهای مملکتی بگماری و آن به مردم ظلم بنمایند و استقاده نا مشروع کنند نخواهی توانست آنهارا مجازات کنی چون با تو دوست هستند وتو ناچاری رعایت دوستی نمایی.کانالی که من میحواستم بین شط نیل و دریای سرخ بوجود بیاورم هنوز به اتمام نرسیده و تمام کردن این کانال از نظر بازرگانی و جنگی خیلی اهمیت دارد و تو باید آن کانال را به اتمام برسانی و عوارض عبور کشتی ها از آن کانال نباید آنقدر سنگین باشد که ناخدایان کشتی ها ترجیح بدهند که از آن عبور نکنند.اکنون من سپاهی به طرف مصر فرستادم تا اینکه در این قلمرو ایران , نظم وامنیت برقرار کند. ولی فرصت نکردم سپاهی به یونان بفرستم و تو باید این کار را به انجام برسانی. با یک ارتش نیرومند به یونان خمله کن و به یونانیان بفهمان که پادشاه ایران قادر است مرتکبین فجایع را تنبیه کند.

توصیه میکنم هرگز دروغگو و متملق را به خود راه نده. چون هردوی آنها آفت سلطنت هستند و بدون ترحم دروغگو را از خود دور کن.افسران و سربازان ارتش را راضی نگهدار و با آنها بدرفتاری نکن.اگر بد رفتاری کنی آنها نخواهند توانست معامله متقابل کنند. اما در میدان جنگ تلافی خواهند کرد. ولوبه قیمت کشته شدن جان خودشان باشدو تلافی آنها اینطور خواهد بود که دست روی دست می گذارند وتسلیم می شوند تا اینکه وسیله شکست خوردن تو را فراهم نمایند.

امر آموزش را که من شروع کردم ادامه بده و بگذار اتباع تو بتوانند بخوانند و بنویسندتا اینکه فهم و عقل آنها بیشتر شود وهر قدر که فهم آنها زیادتر شود تو بهتر میتوانی سلطنت کنی. همواره حامی کیش یزدان پرست باش ولی هیچ قومی را مجبور نکن که از کیش تو پیروی کنند و پیوسته به خاطر داشته باش که هر کس باید آزاد باشدکه از هر کیشی که میل دارد پیروی کند.

.بعد از اینکه من زندگی را بدرود گفتم، بدن من را بشوی و آنگاه کفنی را که خود فراهم کردم برمن بپیچان ودر تابوت سنگی قرار بده ودر قبر بگذار. اما قبرم را که موجوداست مسدود نکن تا هر زمان که میتوانی وارد قبر شوی و تابوت سنگی مرا در آنجا ببینی و بفهمی که من که پدر تو و پادشاهی مقتدر بودم و بر بیست و پنج کشور سلطنت می کردم مردم,مردم و تو نیز مثل من خواهی مرد زیرا سرنوشت آدمی این است که بمیرد،خواه پادشاه بیست وپنج کشور باشد و یا یک خار کن. هر زمان که فرصت بدست می آوری وارد قبر شوو تابوت را ببین.

زنهار , زنهار. هرگز هم مدعی و هم قاضی نشو. اگر از کسی ادعایی داری موافقت کن که یک قاضی بیطرف آن ادعا را مورد رسیدگی قرار بدهد و رای صادر نماید. زیرا کسی که مدعی است اگر قاضی هم باشد ظلم خواهد کرد.هرگز از آباد کردن دست بر ندار , زیرا اگر دست از آباد کردن برداری کشور تو رو به ویرانی خواهد گذاشت.در آباد کردن، حفر قنات و احداث جاده و شهر سازی را در درجه اول اهمیت قرار بده.

عفو وسخاوت را قراموش نکن وبدان که عفو فقط موقعی باید بکار بیفتد که کسی نسبت به تو خطائی کرده باشد واگر به دیگری خطائی کرده باشد و تو خطا را عفو کنی ظلم کرده ای .بیش از این چیزی نمی گویم و این اظهارات را با کسانی که غیر از تو در این جا حاضرند کردم تا اینکه بدانند قبل از مرگ من توصیه ها را کرده ام و اینک بروید و مرا تنها بگذارید زیرا احساس می کنم مرگم نزدیک شده است.

کوچک های باد شده...

سکوت — Wed, 14 Jul 2010 04:32:57 GMT

مدتی است عده ای دچار وهمی عمیق شده اند.گویی آسمان دهان باز کرده و این تحفگان را به منت به میان عالم خاکی فرستاده،باشد که موهبتی باشند برای دیگران.نمی دانم چرا در این ایام تاریک،برخی صفات مذموم اخلاقی بیشتر باب شده.از دروغگویی و ریاکاری که سکه ی روز بازار است تا چاپلوسی و تملق و بت پرستی و متاسفانه غرور و تکبر.به راستی چه بر سر ما آمده که اینقدر از اخلاق و روحیات متعالی فاصله گرفته ایم و دچار توهمات بیمارگونه شده ایم؟

همیشه عادت داریم- به حق و ناحق -از حکومت انتقاد کنیم،اما آیا جرأت و شهامت خود انتقادی را هم داریم؟در عالم سیاست ایران،نابه سامانی و توسعه نیافتگی و بازتولید مجدد استبداد همواره وجود داشته و یکی از مهمترین علل بروز چنین پدیده ای،ویژگی های فرهنگی و اخلاقی جامعه ی ایرانی است.حکومت هر جامعه بازتاب دهنده ی مجموع ویژگی های فردی مردم آن جامعه است.بتکده را بت پرستان بنا می کنند.این همه از حکومت به دلیل رفتارهای به اعتقاد خودمان غلط و نا به جایش در عرصه های سیاسی،اقتصادی و ... انتقاد می کنیم اما خودمان تحمل ذره ای نقد نداریم.به راستی سهم هر یک از ما در بروز وضعیت نا به سامان فعلی چقدر است؟

برخی دوستان و آشنایان را گویی توهم بزرگی در نوردیده! بزرگی انسان در افکار متعالی،اعمال اخلاقی و روابط مترقی است.بزرگی انسان در پایبندی او به اخلاق و پشتکار و همت بلند او در راه اعتلا و توسعه ی فردی و اجتماعیست.اگر انسان به بالاترین موقعیت های علمی،حرفه ای،اجتماعی،سیاسی و... برسد اما اخلاق و معنویات را از دست دهد،ذره ای ارزش ندارد.قرار نیست که ما در طی مسیرهای گوناگون،آن گوهر پاک الهی که خداوند مهربان در وجودمان به ودیعه نهاده را از دست دهیم.قرار نیست که دکتر،تاجر،وزیر و ... شویم ولی اخلاق و انسانیت را از دست دهیم و در دروغ و غرور و خیانت غوطه خوریم.

همیشه آرزو کردم معمولی ولی پاک باشم تا عالی اما ناپاک.هرچند ایده آل ناپاک،ترکیب متناقض و نامفهومی است،ولی برای بعضی،مهم طی درجات مختلف در عرصه های مورد نظرشان است و دیگر کیفیت پیمودن مسیر برایشان مهم نیست.البته برای افرادی که در هنگامه ی هیچ بودنشان هم توهم همه بودن داشتند،چندان بعید نیست که با کمترین موقعیتی که به دست می آورند،خود و گذشته و اصالتشان را از یاد ببرند.

همه به یاد داشته باشیم که از کدام خاک پاکی سر برآوردیم.بازگشت خود را به سوی خاک و دیار باقی نیز از یاد نبریم.بزرگ بودن به ادعا و تظاهر و پز و افه آمدن نیست.بزرگی بر شانه های احساس و عزت دیگران پای ناپاک گذاشتن نیست،برای بزرگی خود در اندیشه ی کوچک کردن دیگران نباشیم.

امروز،اگرچه در این کشور کهن و باستانی،نورسیدگان ،چوب حراج بر شرف و اخلاق و انسانیت زده اند و جای همه چیز به هم ریخته و خوب به جای بد و بد به جای خوب نشسته،اما این توجیهی برای این نمی شود که ما هم در سطح فردی و با اعمال خود به چنین جو مسمومی دامن بزنیم و آن چنان دچار کبر و غرور شویم که دیروزمان را از یاد ببریم و ما هم چون آن دیگران دچار توهم تاریخی شده،بت های کوچک پوشالی در عالم تصورات باطل ابلهانه ی خویش بسازیم و حمارگونه !بر گرد آن ها بچرخیم.